~Luis Cardoza y Aragón
Qué laberinto
recto
de sol
céntrico!
Por mi
teléfono
rojo
me llamaba.
Una flor
llevaba
en la
mano
para
conocerme
a mí mismo.
Preguntaba
por mí
en los
muelles
donde
no estaba.
Qué laberinto
indescifrable
de vino
mítico!
Soñando
me veía
caminar
despierto.
Soñando
me veía
caminar
soñando.
Para
llegar
a tiempo
a ninguna
parte,
aprieto
el paso.
Para qué
buscarte?
Tú me
encuentras,
noche,
leona
negra.
Es el
presente
ciego
sagitario.
Es el
pasado
sol
imaginario.
Qué flamígero
laberinto
viví!
Quiquiriquí!
Luis Cardoza y Aragón (guatemalteco/mexicano; 1904-1992). En: Poesías completas y algunas prosas. FCE, México, 1977.